Umudun tukendigi an,

Gunesin battigi ana denk gelir sanki,

Gunes yavasca ufukta renk degistirerek kaybolur ya,

Umutlar tukenmeye yuz tuttukca,

hayat ta yavasca daha bir karanlik gelmeye baslar.

Iste umutlar tumden tukenince, hayat ta tamamen karariverir.

Bir anda karariverir gibi gelir,anlayamaz insan  ne oldugunu ilk basta.

Halbuki onceden de alacakaranliktir zaten,uzunca bir sure...

Ama iste o tukenme ani herseyin degistigi andir...

Gunes batmistir, bir daha dogacagini bilirsiniz...

Ama gunesin dogacagini bilmek,tukenmis umutlarin yeniden yeserecegini dogrulamaz malesef.

Eger umutlar bir kere tukendiyse, hayati bir kere de olsa kapkaranlik gormusse,

Tipki ormanda govdesi kurumus herhangi bir agac gibidir o artik..

Agacin tekrar yesermesi icin, disardan bir elin ona sevgiyle bakmasi, kurumus,

Adeta acitan kuru dallari budamasi, sevgiyle sulamasi gerekir.

Bu el belki o ormanda sans eseri yuruyus yapmakta olan bir doga asigidir

 ya da doga oyle bir oyun oynarki,

o agacin bulundugu yer oyle mucizelere tanik olur ki,

Agac kendiliginden yeserir mesela.

Insan o kadar garip bir yaratiktir ki,

Tum bu karanliklar icersinde aydinliga cikmak icin

yapabilecegi hicbirsey olmadigina icten ice inanir,

Ve bu karanligin siddetini, eger dogru ifade ediyorsam, ikiye uce katlayan bir duygudur.

Kendine sorar, „Ben bu kadar aciz miyim?“ diye,

Cevabin evet olmasindan korkar,

Ne zaman Kendini toplayip icinde bulundugu karanliktan cikmak icin,

Dimdik ayaga kalkip meydan okumak istese

O umutlari yitirmislikten kaynaklanan agirlik

Onu tekrar yere yapistirir.

Boyle bir ruh halidir umutsuzluk,umutlarin tukenmesi

Umutlarin yesermesi icin bile umudunun kalmamasidir,

Gunesin bir daha dogmayacagina inanmaktir.

Evrende varliginin, evrenin var olmasinin anlaminin kalmamasidir.

Olumden sonra hayattan cok olumun anlam kazanmasidir.

Son soylenecek sey ise belki de,

onceden ciddiye alinan bir cok seye gulup gecmeyi ogrenmektir.

Belki de hayatin zorunlu ders olarak dayattigi bir surectir kim bilir,

Yoksa halen umudum mu var….

Sensei

Hakan 25.02.2007 Amsterdam 00.26